180852 FEEL เจ็บมากๆ ไม่เป็นอย่างเราไม่รู้หรอก
tag pix ; ความหวังของกูอยู่ไหน
เมื่อก่อนใหม่ผิดพลาดกับความรัก ฉันเห็นคนอื่นดีกว่าคนที่รักฉัน...
พอฉันลองกลับไปแก้ไข ฉันคิดว่ามันควรจะเป็นโอกาสที่ดีแล้ว จะรักเขา จะดูแลเขาให้มากขึ้น
จะบอกปฏิเสธคนที่ชอบ ๆ ทั้งหมด และจะมีเวลาให้เขามากขึ้น...
วันนี้ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่เนสเซอรี่ ฉันเลยวิ่งขึ้นรถเมย์กับเพื่อนสนิทของฉัน ที่ชื่อ ก้อย
แล้วฉันก็ยืมโทรศัพท์ของก้อยโทรหาเขาของ ที่ชื่อ แบงค์... โทรศัพท์ฉันแบทหมด
แล้วฉันก็จำเบอร์ได้ลาง ๆ แล้วกดไป 082552xxxx แล้วบทสนทนาก็เริ่ม
"ใหม่เหรอ? อยู่ไหน"
"ใหม่นั่งรถแล้ว"
"รอที่คาร์ฟูร์นะ"
พอรถถึงคาร์ฟูร์ ฉันก็นั่งรอที่ฝั่งตรงข้าม เพราะฉันไม่ได้ข้ามสะพานลอย
ฉันรอได้สัก 20 นาที รถเมย์สาย 43 ก็มา... แบงค์ก็ลงมา
ฉันก็บอกแบงค์ว่า จับมือๆ กันนะ แล้วฉันก็จับมือแหว่งไปมาเหมือนเด็กข้ามสะพานลอยเข้าคาร์ฟูร์
ฉันกับแบงค์ก็ทานข้าว แล้วก็ทานไอติมต่อ..จากนั้นแบงค์ก็ให้โทรศัพท์ไปถ่ายรูป
ระหว่างที่ฉันเข้าห้องน้ำ ระหว่างรอห้องน้ำว่าง
ฉันก็เิปิดดูคลังภาพ... ฉันก็เปิดดูข้อความโดยไม่คิดอะไร
สิ่งที่ฉันพบก็คือ เบอร์โทรศัพท์เพื่อนสนิทของฉันอีกคน ที่ชื่อ เนย นั้นส่งมาหาว่า...
"ขอโทดนะแบ้งที่วันนี้ไม่ได้รอ"
"นอนฝันดีนะ :P"
(เท่าที่ฉันจำได้)
แล้วฉันก็น้ำตาเอ่อ... ในใจฉันเฝ้าคิด คิด คิดตลอด
ทำไม ทีฉันไม่ส่งข้อความมาบ้าง ทำไมรออะไร ไปไหนกัน ทำไม ทำไม
ทำไมต้องให้เนยด้วย... ไม่ได้รักฉันใช่ไหม ? หรือจะจริงอย่างที่เนยพูด
เนยเสแสร้งหลอกฉัน... ปากบอกว่าไม่ได้อะไรกับแบงค์
เนยบอกว่าแบงค์มีใจให้ใหม่ 20% อีก 80% ล่ะ ให้เนยใช่ไหม ?
พอฉันออกมาจากห้องน้ำ แบงค์ก็ยิ้มหวาน แต่ฉันทำหน้าบึ้ง น้ำตาซึม
แบงค์เลยหุบยิ้มลง.. ฉันไม่รอให้แบงค์ถาม ฉันรีบเดิน เดิน เดิน เดินหนีความจริงที่ฉันเห็น
จนมาถึงป้ายรถเมย์ ฉันหยุดร้องไห้ไม่ได้ ไม่รู้ทำไม ฉันไม่ต้องการโชว์ให้คนเห็นว่าฉันร้องไห้
ฉันพยายามไม่ให้น้ำตาไหล แต่ทำไม่ได้จริง ๆ ความรู้สึกของฉันบีบคั้น ให้น้ำตามันไหลออกมา
แบงค์ตามถามว่าเป็นอะไร ฉันเลยยื่นโทรศัพท์ให้แบงค์ดู เขาไม่ได้ตอบอะไร เขาเงียบ
แล้วปล่อยให้ฉันร้องไห้อย่างนั้น คำถามและคำพูดของฉันที่ต้องการสื่อถึงเขามีเต็มไปหมด
แต่ฉันเรียบเรียงไม่ถูกจริงๆ เลยเอ่ยปากไปว่า
"ไม่รักใหม่แล้วเหรอ ทำไมทำแบบนี้ ทำไมถึงหลอกกัน ทำไม... ฮือออ"
ฉันสะอึก...เหมือนคุณเวลามีอะไรสะเทือนใจ แล้วเวลาคุณระบายอะไร
คุณก็ห้ามไม่ไหว "น้ำตา" มันออกมาเอง
แบงค์ไม่ได้ตอบอะไร แบงค์ก็มองหน้า แบงค์ก็ให้ใหม่ร้องจนกว่าจะเงียบ
"แล้วทีพี่ณัฐของเธอล่ะ" แบงค์พูดประโยคนั้น ฉันจึงตอบไป
"ก็ไม่ได้ชอบเค้าแ้ล้วไง ปรับตัวแล้ว"
"ก็รู้ แต่ดูเวลาข้อความสิ มันเวลาพอ ๆ กับพี่ณัฐของเธอนั่นแหละ"
"แล้วแบงค์ชอบเนยใช่ไหมล่ะ"
ฉันกับแบงค์ก็เถียงกัน พอเข้าใจกันสักพัก แบงค์บอกว่า ดีนะ ไม่ได้ดูข้อความส่ง
พอฉันหยิบไปดู... ฉันแทบร้องไห้
"ม๊วฟๆ เนย" ข้อความพิมแบบนั้น แล้วฉันล่ะ ฉันส่งไป ทำไมไม่ส่งกลับ
ฉันบอกให้ส่งกลับก็ไม่ส่งกลับ ทีเนย เนยเป็นใคร ทำไม ทำไมต้องส่งกลับ
ทำไมต้องบอกว่า ม๊วฟๆ ฝันดีบ้างอะไรบ้าง ทำไม ทำไมไม่เปลี่ยนจากเนยเป็นฉัน
น้ำตาที่ฉันหยุด กลับไหลมาอีกครั้งเหมือนคลื่นทะเลซัดเข้าหาด...
มันไม่ไหวแ้ล้ว ทำไม ทำไม ฉันไม่รู้อะไรเลย
เนยก็ทำเหมือนเป็นคนดี ไม่ได้บอกอะไร ทำเป็นที่ปรึกษาดีๆ ระหว่างฉันกับเขา
เนยก็รู้ว่าฉันจะปรับตัวรักแบงค์ เนยก็รู้ว่าฉันเป็นยังไง แบงค์เป็นยังไง
ทำไม ทำไมต้องชอบแบงค์.... ทำไมแบงค์ต้องชอบเนย
....
ทำใจไม่ได้จริง ๆ
ตอนนี้ 22:19 น. อยากร้องไห้มาก ๆ
...
เนยก็บอกไม่ใช่อย่างที่ใหม่ึคิด
แล้วที่เห็นมันไม่ใช่รึไง ?
หรือเรานั้นเป็นควายคนเดียว
หลอกได้หลอกไป จะให้เราเจ็บ เรา้ร้องไห้อีกงั้นเหรอ
...ไม่จบ...
เขียนต่อไม่ได้แล้ว
ยิ่งเขียนยิ่งจะร้องไห้
ขอโทษผู้อ่านทุกท่านนะคะ
ขอบคุณสำหรับการเข้าชม
ขอบคุณสำหรับความเห็น (ถ้ามี)
^^
สถานะความเป็นเพื่อน...
ก้อย เพื่อนสนิท
เนย เพื่อนสนิทข้างห้อง แต่ตอนนี้คงเป็นคนที่ไม่คุ้นหน้าแล้วล่ะมั้ง (รับไม่ได้)
แบงค์ ระหว่างเราคืออะไร ?
edit @ 18 Aug 2009 22:32:14 by mAiizmll3*
edit @ 18 Aug 2009 23:06:30 by mAiizmll3*